پرسش 175: «در اناجیل آمده است: «باید برادر خود را 77 بار و 7 بار ببخشی». آیا این کار او را برای ادامه گناه کردن علیه من گستاخ تر نمی سازد؟» (ت.)

پاسخ: این پرسش به متن ذیل از انجیل متی مربوط می شود: 

«آنگاه پطرس نزد او [عیسی] آمده گفت: «خداوندا، چند مرتبه برادرم به من خطا ورزد، می باید او را آمرزید؟ آیا تا هفت مرتبه؟» عیسی بدو گفت: «تو را نمی گویم تا هفت مرتبه، بلکه تا هفتاد هفت مرتبه!» (متی، باب 18 ،آیه 21 و ادامه).

«تازه زمانی که اراده برای بازگشت از گناهان با اراده برای اصلاح همراه شود، می توان گفت که توبه ای واقعی صورت گرفته است. هنگامی که انسانی در قبال دیگری مرتکب گناه می گردد و به او زیانی وارد می آورد، نمی تواند آنچه را که بر سر همنوع خود آورده است، تنها با پشیمانی جبران و منتفی سازد. او باید بکوشد، تا آنجا که امکان دارد زیان ها را جبران کند. تا زمانی که زیانی مالی وارد آمده باشد،      می توان جبران را بویژه از طریق پرداخت خسارت به تحقق رساند.

اما به سبب بروز ناحقی ها در قبال دیگران، همواره شخصیت افراد نیز در معرض زیان قرار می گیرد، زیرا از راه گناه، به محبت خدشه وارد می آید. این امر را تنها از راه انجام اعمال محبت آمیز، از راه استغاثه و بخشش و نیز از طریق تلاش برای رسیدن به صلح و آشتی می توان جبران کرد. در غیر این صورت، عمل ناحق، حتی زمانی که پیشمانی حاصل آمده باشد، همچنان پابرجا خواهد بود و محبت را دشوار یا حتی ناممکن خواهد ساخت.

البته بخشش فقط زمانی به معنای واقعی کلمه حاصل می شود و به آشتی می انجامد که پیشیمانی و استغاثه برای بخشش در پیش زمینه آن صورت گرفته باشد (مقایسه کنید با لوقا، باب 17، آیه 4). بخشیدن فردی که از عمل نادرست خود پیشمان نیست، آشتی به همراه نمی آورد، بلکه بیشتر به آنجا منجر می شود که فرد خود را در عمل ناحق اش محق بپندارد و به امر نادرست دیگری مبادرت ورزد. اما آن فردی که در حق او ناحقی روا رفته است، نباید منتظر بماند تا دیگری از او تقاضای بخشش کند، بلکه باید به نوبه خود نشان دهد که آماده صلح و آشتی است.

بخشش و آشتی در میان انسان ها، برای همه افراد بشر امری واجب است. اما گناه، چیزی فراتر از خدشه دار شدن مناسبات انسانی است. گناه همواره خدا را نیز هدف قرار می دهد. از این رو تنها از راه بخشایش از سوی خداوند و آشتی او با انسان ها است که گناه می تواند برطرف شود. انسان ها مجازند و می توانند به یکدیگر بگویند: «تو را می بخشم، گناهانت را می بخشم!» اما سرآخر آنچه حرف آخر را می زند، کلام بخشش و بخشودگی تنها از سوی خداوند است (مقایسه کنید با مرقس، باب 2، آیه 7). بخشودگی از سوی خداوند این گونه عمل نمی کند که گویی گناهی از سوی ما رخ نداده است، به فراموشی سپرده شده یا آنقدرها هم سنگین نیست. بیشتر باید گفت که خداوند گناهان ما را به این ترتیب می بخشاید که به رغم کردار شرورانه ما، به سویمان بازمی گردد، ما را با محبت بخشاینده خود متحول می سازد و به انسان هایی بدل می کند که با او در مصالحه هستیم.» (کتاب تعلیمات دینی کاتولیکی بزرگسالان، مجلد دوم، زندگی براساس ایمان، صفحه 89 و ادامه).