«شما در پاسخ به پرسش 94 می نویسید: «مولفان کتاب مقدس داستان هایی را از       مکان هایی دیگر اخذ و در کتاب خود منعکس کرده اند یا حتی داستان هایی در آنجا زایده فکر خودشان بوده است.» اما در آیات 1 و 16 از رساله دوم پطرس این موضوع مردود شمرده می شود. این موضوع را چطور توضیح می دهید؟» (ت.)

پاسخ: در رساله دوم پطرس (باب 1، آیه 19-16) آمده است: «زیرا که در پی افسانه های پیاپی جعلی نرفتیم، چون از قوت و آمدن خداوند ما عیسی مسیح شما را اعلام می داریم، بلکه کبریایی او را دیده بودیم. زیرا از خدای پدر اکرام و جلال یافت هنگامی که آوازی از جلال کبریایی به او رسید که «این است پسر حبیب من که از وی خشنودم. و این آواز را ما زمانی که با وی در کوه مقدس بودیم، شنیدیم که از آسمان آورده شد. و کلام انبیا را [یعنی حکمت های عهد عتیق را که تحقق آنها از راه تجلی پرشکوه عیسی در امر وحی شده تضمین شد] نیز محکم تر داریم که نیکو می کنید اگر در آن اهتمام کنید، مثل چراغی درخشنده در مکان تاریک تا روز بشکافد و ستاره صبح در دل های شما طلوع کند.»

افراد موسوم به «غنوسی» که شایعاتی یهودی را درباره تاریخ اجداد کلیسا و قهرمانان عهد عتیق منتشر کردند – کوشیدند با این گونه شایعات خودکامانه، برای آموزه های خطای خود درباره بازگشت مسیح، تکیه گاهی بیابند، ر.ک. دوم پطرس، باب 3، آیه 5-4، ر.ک. اول تیموتائوس، باب 1، آیه4؛ باب، 6، آیه 20 و نظایر آن. پطرس و دو حواری همراهش توانستند در نقطه مقابل در مقام شاهدان عینی و نیز شنوندگان وحی  و بشارت مسیح (ر.ک. متی، باب 17، آیه 8-1) به عنوان ترویج دهنده و تضمین دهنده ، درباره بازگشت قدرتمندانه مسیح بشارت دهند، دوم پطرس، باب 1، آیه 19-16.

بدیهی است که ما مایل نیستیم در پاسخمان به پرسش 94 بگوییم که کتاب های کتاب مقدس انباشته از شایعات خودسرانه و حکایات من درآوردی و بی پایه و اساس است. منظور ما بیشتر این است که مولفان گوناگونِ کتب مقدس، تحت شرایط خاص، حتی از داستان ها و شخصیت های ساختگی بهره برده اند تا حقایق و ارزش هایی را بازگو کند که در مقام مولفانی الهام یافته مایل به ابلاغ و توصیف موثر آنها بوده اند.