German
English
Turkish
French
Italian
Spanish
Russian
Indonesian
Urdu
Arabic
Persian

:پرسش 130

«آیا نقض قانونی از قوانین موسی، برای نمونه مقررات ختنه یا ممنوعیت خوردن گوشت خوک، به معنای دست رد بر اراده الهی نیست؟»  (ت.)

 

پاسخ: آنچه در مرکز بشارت عیسی قرار داشت، پیام نزدیکی ملکوت خدا بود (مرقس، باب 1، آیه 15). به این ترتیب، او برداشت کهنه ازشریعت اولیه یهود را نسبیت بخشید. هرچند عیسی اعلام کرد که شریعت موسی به هیچ وجه نامعتبر و منسوخ به شمار نمی رود، اما دست به انتقاد نیز زد و با شیوه سخنوری به غایت مقتدرانه ای بر اراده راستین خداوند که در این قوانین الهی نیز به بیان درآمده بود، تأکید ورزید (متی، باب 5 و ادامه؛ «اما به شما می گویم»). ازجمله این اظهارات در حوزه انتقاد از شریعت و آیین ها، اظهارات عیسی درباره طلاق، عملکردهای جبرانی و محبت به دشمنان است (متی، باب 5، آیه 31 و ادامه، آیه 38 و 43 و ادامه و مشابه آن در لوقا) و همچنین درباره آیین پاکی و نجاست (لوقا، باب 7، آیه 15)، قداست روز سبت (مرقس، باب 2، آیه 27 و ادامه)، تمرکز شریعت بر فرمان دوگانه محبت به خدا و همنوع (مرقس، باب 2، آیه 27 و ادامه) و محدودیت قداست معبد اورشلیم (مرقس، باب 7، آیه 15). برخی از این اظهارات در رابطه تنگاتنگ با برخی شیوه های رفتاری عیسی قرار دارند، ازجمله روی آوردن بی قید و شرط او به گناهکاران (بویژه در صرف غذای مشترک: مرقس، باب 2، آیه 17-15؛ لوقا باب 15) و بیماران (شفابخشی ها در روز سبت: مرقس، باب 3، آیه 6-1؛ لوقا، باب 13، آیه 17-10؛ شفای جذامیان: مرقس، باب 1، آیه 40؛ لوقا، باب 17، آیه 12) و همچنین برای نمونه عملکرد پیامبرگونه او در پاکسازی معبد (مرقس، باب 11، آیه 17-11). اعدام عیسی که از سوی رهبران آن زمان یهود صورت گرفت، نشان می دهد که انتقاد عیسی از شریعت و آیین ها بنا به برداشت محافلی خاص از رهبران یهود، از چهارچوبه مجاز و تاب آوردنی خارج شده بود.

در جماعات اولیه مسیحی، بخشی از افراد بدون آن که مشکلی متوجهشان باشد همچنان به شریعت کهن پایبند بودند و در آیین های معبد شرکت می کردند (اعمال، باب2، آیه 46؛ باب 3، آیه 1؛ باب 21، آیه 20). گروهی دیگر، یعنی «هلنی گرایان» از رفتار عیسی و همچنین از مصلوب شدن او و ایمان به رستاخیزش، نتیجه گیری های دامنه دارتری در حوزه انتقاد از شریعت به عمل آوردند. رهبر آنان استفانوس، به دلیل انتقاد از شریعت و معبد سنگسار شد (اعمال، باب 6 و دنباله). هواداران او تحت تعقیب قرار گرفتند و از اورشلیم گریختند. یکی از کسانی که درزمره تعقیب شوندگان بود، شائول/پولس بود. این حقیقت که او یک فریسی پایبند شریعت بود و در مقام یک چنین فردی مسیحیان یهودیِ   هلنی گرا را تعقیب می کرد (غلاطیان، باب 1، آیه 13 و دنباله؛ فیلیپیان، باب 3، آیه 5 و دنباله)، پرتو دیگری به برداشت شریعت ستیزانه آنان می افکند. قابل درک است که نخستین موارد خودداری از پذیرفتن کافران در جمع ایمانداران نیز از این عده سر زد، بی آن که از آنان ختنه و رعایت شریعت مطالبه شود (اعمال، باب 11، آیه 20؛ اعمال، باب 15؛ غلاطیان، باب 2، آیه 24-22).

پس از آن که پلوس خود مسیحی شد، به گونه ای غیرقابل قیاس با دیگر منجیان صدر مسیحیت، جدل بر سر شریعت را همچنان پی گرفت و آن را به شکل بارزی در شواهد نوشتاری خود بازتاب بخشید... این اعتقاد که خداوند، عیسی را که بر اساس همین شریعت محکوم شده بود از میان مردگان برخیزاند و خداوندگار قرار داد، به این باور منجر می شود که نه براساس عملکرد شریعت، بلکه از راه ایمان به عیسی مسیح که عطیه ای الهی محسوب می شود، همه انسان ها به پیوند با خداوند در زندگانی خود دست می یابند (غلاطیان، باب 2، آیه 16؛ باب 3، آیه 14-10؛ رومیان باب 1، آیه 17؛ باب 3، آیه 20 و 24 و دنباله). به این ترتیب، شریعت از آن که نهادی الهی باشد، بازنمی ماند، اما در مقام راه نجات به دست مسیح به پایان راه خود می رسد (رومیان، باب 10، آیه 4). اما فرامین اخلاقی حتی برای تحقق زندگی بنا به ایمان مسیحی نیز پابرجا و معتبر می مانند، بویژه فرمان محبت (غلاطیان، باب 5، آیه 14؛ باب 6، آیه 2؛ رومیان، باب 13، آیه 8). اما اعتبار آنها تنها با درنظر داشتن دائمی حیات نجات یافته ای که پیشاپیش از سوی خداوند و از راه مسیح میسر گشته و از طریق روح القدس به آدمی تقدیم شده است، قابل لحاظ است. 

به بیان مختصر: عیسی شریعت موسی را ملغی نکرد. اما بشارت او درباره ملکوت خداوند، جایگاه این سلسله قوانین و همچنین تفسیر یهودی اولیه از این شریعت را به کل تغییر داد. از کردار، تصلیب و رستاخیز مسیح در درون مسیحیت نتیجه گیری های گوناگونی صورت گرفت. دیدگاه پولس رسول در این میان از اهمیت و وزن خاصی برخوردار است، دیدگاهی که براساس آن، راه نجاتِ تعیین کننده نه شریعت، بلکه عیسی مسیح است که روح مقدس او به گونه ای ویژه در کلیسا زنده است.

از آنچه در اینجا گفتیم، پاسخی صریح به پرسش مطرح شده برمی آید: نسبیت بخشیدن به برخی قوانین از سوی عیسی، تمرکز بخشیدن کل شریعت از سوی او بر فرمان محبت به خدا و همنوع، تا سرحد محبت به دشمن و رفتار ناشی از آن از سوی کلیسا درقبال جزئیات فرمان شریعت موسی، به معنای مردود شمردن خواسته های این پیامبر خدا نیست، بلکه درواقع به عمیق ترین وجه، تحقق بخشیدن به آن است.

(این پاسخ با کوتاه ساختن برخی بخش ها، برگرفته از مقاله «شریعت» (مسیحی) نوشته آ. وایزر در انتشارات عادل ت. خوری برگرفته از دائره المعارف مفاهیم بنیادی دینی [گراتس وین، کلن 1987]، صفحه 355-353 است).


Contact us

J. Prof. Dr. T. Specker,
Prof. Dr. Christian W. Troll,

Kolleg Sankt Georgen
Offenbacher Landstr. 224
D-60599 Frankfurt
Mail: fragen[ät]antwortenanmuslime.com

More about the authors?