German
English
Turkish
French
Italian
Spanish
Russian
Indonesian
Urdu
Arabic
Persian

:پرسش 115

«در اناجیل آمده است: «لیکن تو چون روزه داری، سر خود را تدهین کن و روی خود را بشوی» (متی، باب 6، آیه 17). این به چه معناست و روزه مسیحیان به چه صورت است؟» (ت.)

 

پاسخ: آیه ای که در پرسش نقل شده است، بخشی از انجیل متی (باب 6، آیه 18-1) است که در آن عیسی از سه مضمون عمده صدقه، عبادت و روزه همان گونه که در عهد عتیق در مقام نشانه ای از ایمانداری راستین از آنها یاد شده است، صحبت می کند. بنا به نظر عیسی، این سه امر باید «در نهان» صورت  تحقق گیرد، یعنی مضمونی برای اثبات حقانیت و دینداری نباشد که خود خطری جدی و غیرقابل انکار است. بر این اساس عیسی درباره روزه داری «در خفا» (متی، باب 6، آیه 18-16) چنین موعظه می کند: 

«اما چون روزه دارید، مانند ریاکاران ترشرو مباشید زیرا که صورت خویش را تغییر می دهند تا در نظر مردم روزه دار نمایند. هرآینه به شما می گویم اجر خود را یافته اند. لیکن تو چون روزه داری، سر خود را تدهین کند و روی خود را بشوی تا در نظر مردم روزه دار ننمایی، بلکه در حضور پدرت که در نهان است؛ و پدر نهابینِ تو، تو را آشکارا جزا خواهد داد.»

جزئیات این موعظه عیسی آنقدر حائز اهمیت نیست که نکته اصلی که باید به آن توجه کرد: روزه داری به سمت خدا و نه به سوی دیگران جهت گیری می شود. لازمه آن ایمان و اراده برای رویکرد و بازگشت به خداوند است. از آن گذشته، روزه را نباید تنها به شکل منفی تمرینی ریاضت منشانه در نظر گرفت: «مگر روزه ای که من می پسندم این نیست که بندهای شرارت را بگشایید و گره های یوغ را بازکنید و مظلومان را آزاد سازید و هر یوغ را بشکنید؟ مگر این نیست که نان خود را به گرسنگان تقسیم نمایی و فقیران رانده شده را به خانه خود بیاوری و چون برهنه را ببینی او را بپوشانی و خود را از آنانی که از گوشت تو می باشند مخفی نسازی؟» (اشعیاء، باب 58، آیه 6 و متعاقب). آنچه مطرح است، خداوند است که حیات است و حیات ایجاد می کند که انسان را از همه بردگی ها آزاد می کند و به سرزمین موعود، این ملکوت الهی می برد که در آن همه انسان ها با یکدیگر برادر و خواهراند.

بنابراین ابتدا نه مسأله کارکردهای خارجی روزه داری، بلکه بازگشت قلب و توبه باطنی مطرح است. بدون آن، کارکردهای توبه بی ثمر و عاری از منزلت برجای می ماند. البته بازگشت درونی این الزام را با خود دارد که این رفتار با نشانه هایی مرئی، به شکل عملکردها و کردارهای توبه (یوئیل، باب 2، آیه 13-12؛ اشعیاء باب 1، آیه 17-16؛ متی باب 6، آیه 6-1، 18-16) به بیان درآید. توبه باطنی، به منزله جهت گیری جدید و کامل در کل زندگی، بازگشت به سوی پروردگار و رویکرد به خدا از اعماق قلب، پرهیز از گناه، رویکردانی از شر و پابیند ماندن به اکراه از عملکردهای شری است که مرتکب شده ایم. همزمان این کار، این نیت و این تصمیم را نیز با خود می آورد که زندگی را متحول سازیم و همچنین به شفقت الهی امید و به نظر لطف او اطمینان داشته باشیم.

توبه باطنی مسیحیان می تواند به اشکال بسیار گوناگونی به بیان درآید. کتاب مقدس و پدران کلیسا اصولاً از سه شکل عمده سخن می گویند: روزه داری، عبادت و بخشش صدقه، در مقام شیوه های بیانی توبه خطاب به خود، خطاب به خداوند و خطاب به همنوعان. آنان علاوه بر موارد جدی از تزکیه که از راه تعمید یا شهادت حاصل می آید، تلاش برای آشتی با همسایه، اشک های توبه، دلسوزی و همیاری برای بازیافتن تندرستی همنوعان، شفاعت قدیسین و محبت عملی و فعالانه به همنوعان را از جمله ابزار بخشودگی گناهان می دانند - «زیرا که محبت، کثرت گناهان را می پوشاند» (اول پطرس، باب 4، آیه 8).

فصول و روزهای توبه در خلال سال عبادی (فصل روزه، هر جمعه به یادبود مرگ خداوند) زمان های مشخصی در حیات توبه در کلیسا به شمار می روند. این دوره ها، پیش از هرچیز مناسب دوره های تعمق و عبادت، مراسم توبه، زیارات توبه، پرهیزهای داوطلبانه برای نمونه از راه روزه و اعطای صدقه و تقسیم کردن دارایی با همنوعان (کارکردهای شفقتی و بشارتی) به شمار می روند. 

 

فرمان روزه در کلیسا

فصل روزه یا دوران توبه پیش از عید رستاخیز به منظور آماده سازی روح برای شرکت در مراسم مرگ منجی و جشن رستاخیز عیسی مقرر شده است. پرهیز از موسیقی و گفت و گوهای پرسروصدا       می تواند فضای کافی برای آرامش و سکوت لازم برای این دوران آمادگی را فراهم آورد.

کلیه روزهای جمعه در طول سال، روزهای پرهیز و توبه محسوب می شوند. در فصل روزه، مسیحیان کاتولیک باید از خوردن غذاهای گوشتی پرهیز کنند. در کلیه روزهای جمعه سال می توان یا از خوردن گوشت پرهیز کرد و یا به نوعی دیگر از عملکردی شفقت آمیز و محبت آمیز مبادرت ورزید. با انتخاب آگاهانه غذاهای ساده و پرهیز از مواد و مواردی لذت بخش و سرگرمی ها، فرمان پرهیز اجابت شده است. پرهیز از پایان چهارده سالگی تا پایان عمر بر افراد واجب می شود.

بنا به آنچه در ذیل شماره 2447 در کتاب تعلیمات دینی کاتولیک آمده است، کارکردهای شفقت «عملکردهایی محبت آمیز هستند که از طریق آنها در نیازها و مصائب جسمی و روحی به یاری همنوعانمان می شتابیم (مقایسه کنید با اشعیاء، باب 58، آیه 7-6؛ عبرانیان، باب 13، آیه 3). آموزش، مشورت دهی، تسلی بخشیی و همچنین بخشودگی و تحملِ صبورانه، از جمله عملکردهای روحی برآمده از شفقت هستند. عملکردهای محبت آمیز از سر شفقت، بویژه عبارتند از: غذا دادن به گرسنگان، سرپناه دادن به بی خانمانان، پوشاندن برهنگان، دیدار از بیماران و زندانیان و زیارت قبور (مقایسه کنید با متی، باب 25، آیه 46-31). در میان این کارها، صدقه رساندن به فقرا (مقایسه کنید با طوبیت، باب 4، آیه 11-5؛ سیراخ، باب 17، آیه 22) یکی از نشانه های اصلی محبت برادرانه است؛ این همچنین عملکردی خداپسندانه برخاسته از عدالت به شمار می رود (متی، باب 6، آیه 4-2)». پشتیبانی وسیع از عملکردهای شفقت آمیز در سطح جهانی مانند عملکردهای سازمان کاریتاس یا سازمان های یاری رسانی میزرئور، نان برای جهان، کافود و بسیاری سازمان های دیگر در شبکه ای جهانی به منزله نشانه ای مهم از شفقتی عملی است.

روزهای روزه، عبارتند از چهارشنبه خاکستر و جمعه مقدس. در این دو روز که کاملاً به روزه اختصاص دارد، مسیحیان کاتولیک باید به طور کامل از خوردن غذاهای گوشتی پرهیز کنند، آگاهانه غذای ساده بخورند و به یک وعده غذای اصلی (و حداکثر دو وعده غذای کوچک) بسنده نمایند. این دو روز را باید حتی الامکان در سکوت، بیشتر در حال عبادت و با شرکت در مراسم عبادی گذراند. چشم پوشی محسوس از خوردن، بخشی از روزه است. پرهیز از شنیدن موسیقی با صدای بلند، رقص یا گپ و گفت و گو نیز در این دو روز از جمله بخش های اساسی فرمان روزه است. اطاعت از فرمان روزه از پایان هجده سالگی تا آغاز 60 سالگی واجب است.

Contact us

J. Prof. Dr. T. Specker,
Prof. Dr. Christian W. Troll,

Kolleg Sankt Georgen
Offenbacher Landstr. 224
D-60599 Frankfurt
Mail: fragen[ät]antwortenanmuslime.com

More about the authors?