German
English
Turkish
French
Italian
Spanish
Russian
Indonesian
Urdu
Arabic
Persian

:پرسش 48

پیامبران فرستادگان خدا هستند و باید نمونه و الگو هم باشند. اما وقتی داستان زندگی داوود و سلیمان را می خوانیم، می بینیم که هر دو گناهان بسیار سنگینی مرتکب شده اند. چطور ممکن است که چنین افرادی، پیامبر باشند؟

 

پاسخ: به پرسشگر توصیه می کنیم، بخش اول از پاسخ به پرسش 27 را مطالعه کند. آباء کلیسا، پیامبران و دیگر شخصیت های بزرگ عهد عتیق، ازجمله زنان مقدسی نظیر سارا، ربکا، راحل، میریام، دبورا، حنا، یودیت و استر در کلیسا در مقام قدیس مورد ارج و احترام بوده و هستند. قدیس در معنای کاتولیکی، به کسانی گفته می شود که به شیوه ای باورپذیر و حتی قهرمانانه ایمان خود را زیسته اند. این قداست نقیض آن نیست که زن یا مرد قدیس گناهی کرده است. این قداست همچنین در درجه اول نه در انجام اعمالی خارق العاده یا حتی چشمگیر، بلکه در وفاداری، محبت و شکیبایی خارق العاده در یک زندگی منظم و روزمره است، در ستایش خدا و در خدمت به همنوع، بویژه در تحمل رنج، تعقیب و گریزها و انواع تقابلات – که همه اینها ثمره گشاده رویی شخص درقبال عملکرد روح خدا در وجود اوست. در کتاب مقدس و آموزه های مسیحی، آموزه بی گناهی (عصمت) پیامبران، آن گونه که در اسلام درک   می شود، وجود ندارد. این آموزه اسلامی بیانگر آن است که «فرستادگان خدا نمی توانند مرتکب گناه شوند و از نظر ایمان یا وفاداری به ایمان دستخوش خطا گردند یا خیانتی انجام دهند. در سنت، از هر پیامبری، یک معصوم ساخته شده است، یعنی انسانی که به این امتیاز تجهیز شده است که از شر و خطا به دور باشد. خدا گناهان آنان را که ممکن است به دلیل فطرت بشری شان یا پیش از برگزیده شدنشان مرتکب شده باشند، بخشیده است» (شیخ سی حمزه ابوبکر، پاریس، 1985، صفحه 127).

Contact us

J. Prof. Dr. T. Specker,
Prof. Dr. Christian W. Troll,

Kolleg Sankt Georgen
Offenbacher Landstr. 224
D-60599 Frankfurt
Mail: fragen[ät]antwortenanmuslime.com

More about the authors?